Home

Θα είναι έτοιμο από τις εκδόσεις Senonevero τον Απρίλιο:

 

arton17-191x300

“Το τσιγάρο χωρίς γραβάτα”, Theo Cosme.

Σύριζα, το χρέος και η ταξική πάλη στην Ελλάδα,

Κατά τη διάρκεια των ταραχών του 2008, οι δύο φράξιες των μικροαστών, η σύγχρονη και η παραδοσιακή, ενώθηκαν πίσω από την αστυνομία εναντίον των πρακτικών του προλεταριάτου των άνεργων, των προσωρινών, των μεταναστών εργατών του ανεπίσημου τομέα, εκδηλώνοντας προς αυτούς μόνο μια ιδεατή συμπάθεια. Το 2011, η “κρίση του χρέους” που κατασκευάστηκε τόσο προσεκτικά από τις μεγάλες ελληνικές αστικές οικογένειες, έπληξε ολόκληρη την κοινωνία, οι “αγανακτισμένες” μεσαίες τάξεις συνάντησαν το προλεταριάτο στις πλατείες, έχοντας ήδη το πάνω χέρι: πλέον το ζήτημα ήταν μόνο ο λαός, η αδικία, στη διανομή, την πίστωση και τα εισοδήματα. Η κρίση είχε γίνει κρίση εξαιτίας της καταπίεσης από τους ξένους, κρίσης της νομιμότητας του Κράτους, είχε γίνει εθνική υπόθεση.

Τον Φεβρουάριο και τον Ιούλιο του 2012, ενώ οι προλεταριακές ταραχές άναβαν τις τελευταίες φωτιές τους, με το όνομα του Σύριζα έπαιρνε σάρκα και οστά μια προοπτική και μια εναλλακτική πολιτική, η οποία επανεπεξεργαζόταν όλα τα χαρακτηριστικά της τρέχουσας κρίσης με τους ίδιους τους όρους της. Η διαδοχή των ηττών στις οποίες είχε συνεισφέρει ο Σύριζα αποτέλεσε λοιπόν τη συνθήκη της ακαταμάχητης εκλογικής ανόδου του έχοντας τη στήριξη του μαγαζιού και του αγροτικού χωραφιού.

Τις νύχτες των ταραχών του 2008, ήταν η ταξική πάλη στην ίδια την τρέχουσα ριζοσπαστικότητά της-κατά την οποία το ταξικό ανήκειν γίνεται το ίδιο το όριό της ταξικής πάλης- που απωθήθηκε και συνετρίβη, αλλά στοιχειώνει, ως φάντασμα, τις επόμενες πράξεις του δράματος. Η ρεαλιστική και υπεύθυνη αριστερά, αυτή που έχει ως αδύνατο πρόγραμμά την επανασύνδεση της αξιοποίησης του κεφαλαίου με την αναπαραγωγή της εργασιακής δύναμης, από την πλευρά της αναγγέλει τον εαυτό της στις μεγάλες συγκεντρώσεις του 2011 και τη στήριξη από τον επιχειρηματία και τον μαγαζάτορα. Την πρώτη εβδομάδα του ιουλίου 2015, με το κλείσιμο των τραπεζών, αυτή η αριστερά εξαφανίστηκε.

Κάθε φορά που το προλεταριάτο ήταν παρόν, κάθε φορά ηττήθηκε, καταρχήν στο ίδιο το δικό του όνομα, στη συνέχεια στο όνομα όλων των στρωμάτων που υψώθηκαν από πάνω του.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s